Minningarorð um MiniDisc
Á þessum miklu tæknitímum sem við lifum er bráðnauðsynlegt að líta annað slagið um öxl og kunna að meta þá hluti sem ruddu brautina og yljuðu okkur tækninirðum um hjartarætur. Sumt hefur slegið í gegn, annað var drasl frá upphafi og svo má segja að sumt hafi bara haft sinn líftíma. Þeir sem ekki voru uppi til að upplifa Duran Duran er sennilega til dæmis ekki nógu gamlir til að vita hvað MiniDisc er.
Í júlí gaf Sony það út að þeir myndu hætta framleiðslu á MiniDisc. Ekki mikil tíðindi fyrir hinn almenna borgara en tónlistar- og tæknilúðar færðu sig flestir til í stólnum. Í bókum þess sem þetta ritar þá er um að ræða tækni með óumdeilanlegan "költ status".
Fyrsta stafræna MD upptökutækið kom á markaðinn árið 1992 og var hugsað sem arftaki kasettunnar. DAT spólurnar höfðu komið á markaðinn þrem árum áður en tækin voru of dýr og enduðu á því að vera eingöngu fyrir fagmenn. Sony fór þess vegna út í að finna ódýrari lausn fyrir neytendur.
Sjónvarpsauglýsing fyrir MiniDisc frá 1994.
Í gang fór stríð milli MD (MiniDisc) frá Sony og DCC (Digital Compact Cassette) frá Philips sem minnti á Beta/VHS stríðið frá lokum áttunda áratugarins. Furðulegt að það stríð hafi farið í gang því fyrirtækin höfðu unnið saman að geisladisknum og Philips höfðu reynslu í að framleiða stafræna diska. Sagan segir að þeir hafi ekki þorað að fara út í mikla breytingu frá kasettuforminu. DCC var vinsælla í Evrópu en MiniDisc varð hafði vinninginn í Japan. Stríðinu lauk árið 1996 og Philips gafst upp.
MiniDisc var með marga möguleika sem voru mikil bylting. Við erum að tala um stafræna upptöku, sömu hljómgæði og á geisladiskum. . Það er fyndið að hugsa til þess að á þessum árum (1995) var engin önnur leið fær til að hlusta á tónlist "á ferðinni" nema kassettur. Ekki nema að mönnum hugnaðist að hafa ferðageislaspilarann hangandi um hálsinn með tilheyrandi truflunum á hljóði ef maður svo mikið sem dirfðist að hreyfa sig aðeins of hratt. MD var fyrsta græjan með "anti-skip" - tækni sem var seinna bætt við geislaspilara. Fyrir utan að það þarf ekki að minna neinn á hvurs lags hlunkar þeir spilarar voru. MD diskurinn var margfalt minni. Takið eftir þátíðinni. Minidisc VAR. Einn alvarlega vanmetinn möguleiki á MD var að þú gast eytt lögum út, bætt við lögum og fært lög til að vild. Það var ekki hægt á kassettum (ekki nema að finna lög sem voru nákvæmlega jafn löng og hin sem voru fyrir!). Þetta var ekki heldur hægt á skrifanlegum geisladiskum sem komu á markað seinna. Eitt sem var ekki hægt á kassettum (nú eða geisladiskum) var að gefa lögunum NÖFN. Sennilega það allra svalasta sem græjan bauð uppá. Já - nöfnin birtust á skjánum. Magnað.
Einhverra hluta vegna náði græjan ekki vinsældum þrátt fyrir þessa miklu byltingu. Skrifanlegir geisladiskar voru ekki mættir til leiks ennþá. Ein kenning er að stóru spilararnir til að setja inn í hljómtækjastæðurnar eins og tíðkuðust á þessum árum þóttu of dýrir til að hinn almenni borgari tæki upp budduna. Salan var miklu meiri á litlu spilurunum sem þurfti að tengja í hvert skipti sem taka átti upp lag. Það var auðvitað grautfúlt að beygja sig og teygja bakvið glerskápsverndnaðar fermingargræjurnar í hvert skipti sem brúka átti tækið. Skrifast á metnaðarleysi neytenda. Sá sem þetta skrifar fékk sér stóran MD spilara og ferðaspilara árið 1995 og var sáttur mjög.
Eftir stendur þó tækni þar sem diskarnir eru að mínu mati betri en geisladiskar - bæði minni og endingarbetri. Þeir mega detta í gólfið, barnið þit getur tvistað á þeim og fleygt þeim fram og til baka. Þeir eru verndaðir af plastkassanum sem umlykur diskinn litla. Hljómgæðin á upptökunni eru, að sögn sérfræðinga, betri en á mp3 skrám - sérstaklega í upphafi.
Vísindaskáldsögunirðir ættu að geta bjékennt "költ status" MD disksins enda lék hann hlutverk í tveimur afar góðum sci-fi myndum: The Matrix frá 1999 og Strange Days frá 1995. Hér má sjá trailerinn úr hinni mjög ágætu Strange Days sem átti að gerast á síðasta degi síðusta aldar. Þar fundu menn ekkert framúrstefnulegra en MiniDisc fyrir formatið sem sýndarveruleikinn var hýstur á.
Úr Strange Days frá 1995.
Rétt fyrir aldamótin má segja að þessi ágæta tækni hafi fengið tvö kjaftshögg. Í fyrsta lagi kom á markaðinn ódýrari lausn í skrifanlegum geisladiskum. Geislaspilarar voru að sjálfsögðu mun útbreiddari og í öðru lagi fór mp3 tæknin að ná vinsældum með tilkomu spilara eins og Rio. Með tilkomu iPod og vinsælda hans uppúr 2001 má segja að síðasti naglinn hafi verið settur í kistuna.
Sá sem þetta ritar mun í það minnsta halda minningu MD á lofti með því að passa uppá spilarann góða.
Deila